• Taal

GaSamen

Taal

Taal

België kent twee grote taalgemeenschappen, de Nederlandse en de Franse, en een kleinere Duitse taalgemeenschap. In de Grondwet van 1831 werd vastgelegd dat het gebruik van de in België gesproken talen vrij is. Alleen voor handelingen van het openbaar gezag en voor rechtszaken kan er wat worden geregeld. In feite was echter het Frans sinds de oprichting van de Belgische staat de officiële taal.

Geschiedenis

Op 17 augustus 1873 werd er een wet aangenomen waarin het Nederlands evenwaardig beschouwd werd als militaire, juridische, administratieve en onderwijstaal. In een wet van 31 juli 1921, het zogenaamde territorialiteitsbeginsel, werd de eentaligheid van het Franse en het Nederlandse taalgebied voor het eerst geformuleerd. De agglomeratie-Brussel werd tweetalig.

In het Nederlandse en het Franse taalgebied is volgens dit beginsel het Nederlands respectievelijk het Frans de enige toegelaten taal in het recht, het onderwijs en de administratie. In het Brussels Hoofdstedelijk Gewest zijn het Nederlands en het Frans als officiële taal volledig gelijk. Op 8 november 1962 werden de taalgrenzen precies afgebakend en in i963 werd het Duitstalige gebied wettelijke erkend.

In 1970 werd de grondwet herzien en de vier taalgebieden in de Grondwet ingeschreven, maar er blijven uitzonderingen bestaan die dan ook steevast voor problemen zorgen. In sommige gemeenten genieten anderstaligen van zogenaamde "faciliteiten" en mag er ook een andere administratieve en onderwijstaal gebruikt worden.

De overheid moet echter al haar handelingen in de taal van het taalgebied verrichten en rechtstreeks gekozen mandatarissen als gemeenteraadsleden en schepenen zijn verplicht kennis van de taal te hebben.

De oorsprong van de benaming van het staatkundige begrip België is te vinden in de naam Belgae, een groep Keltische stammen die het gebied bewoonden dat onder de Romeinse keizer Augustus als de provincie Belgica zou worden ingericht. Na de Romeinse overheersing raakte de naam in onbruik tot aan de humanisten (tweede helft 15de eeuw), die echter de namen Belgium en Belgae zowel op het huidige Nederland als op het huidige België als op de beide tezamen toepasten. Zo werd bijv. met de benaming Belgium Foederatum de Republiek der Verenigde Nederlanden aangeduid.

Tijdens de Brabantse Omwenteling werden de Zuidelijke Nederlanden tot een onafhankelijke staat uitgeroepen, die de naam États Belgiques Unis kreeg. De benaming Belgen werd voortaan bijna uitsluitend gebruikt met betrekking tot bewoners van het grondgebied dat later België zou vormen en met het ontstaan van de staat België (1830) kregen de namen België en Belgen voorgoed hun huidige betekenis.